เฟรนกี เดอ ยอง กองกลางของบาร์เซโลนา ได้ให้สัมภาษณ์พิเศษแบบเจาะลึกกับสื่อมวลชน โดยเปิดใจถึงเรื่องตำแหน่งของตัวเองในทีม และมุมมองที่มีต่อผู้เล่นดาวรุ่ง

ในฐานะนักเตะชาวดัตช์วัย 29 ปี การอยู่ในห้องแต่งตัวนี้ บางครั้งคุณรู้สึกเหมือนอยู่ใน "โรงเรียนอนุบาล" บ้างไหม แล้วคุณหาจุดลงตัวของตัวเองได้อย่างไร

ผมชอบนะ และมีความสุขกับมันมาก ผมคิดว่าทีมและกลุ่มผู้เล่นที่เรามีอยู่ในตอนนี้ดีมาก ทั้งในแง่ของคุณภาพและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา มันเต็มไปด้วยพลัง มีการฝึกซ้อมที่ดี และเราต่างก็คอยกระตุ้นซึ่งกันและกัน ใช่ครับ ผมมีความสุขกับมันจริงๆ

นับตั้งแต่คุณย้ายมาอยู่กับบาร์ซ่า มีดาวรุ่งคนไหนที่ทำให้คุณทึ่งมากที่สุด

มีนักเตะที่เก่งมากๆ หลายคนเลยครับ แต่ถ้าให้เลือกสักคนคงต้องเป็น อันซู ฟาติ ในช่วงเวลานั้นของเขา เพราะตอนที่เขาขึ้นมา ในทีมยังไม่ได้มีดาวรุ่งมากมายขนาดนี้ มีน้อยมาก แต่เขาขึ้นมาสู่ชุดใหญ่ตั้งแต่อายุ 16 ปี เขาซ้อมได้ดีมากตั้งแต่วันแรก ทั้งที่อายุแค่นั้นและในทีมก็เต็มไปด้วยรุ่นพี่รวมถึงนักเตะชื่อดัง นั่นคือสาเหตุที่เขาทำให้ผมทึ่งที่สุด เพราะผมไม่ชินกับการเห็นนักเตะจากอคาเดมี่ก้าวขึ้นมาแบบนั้น

ฟาติ เปรียบเทียบกับ ลามีน ยามาล ที่คุณได้เห็นในการซ้อมร่วมกับบาร์ซ่าครั้งแรกได้ไหม

พวกเขาเป็นผู้เล่นที่แตกต่างกันและมีสไตล์คนละแบบเลยครับ ยามาลจะครองบอลและสร้างสรรค์เกมมากกว่า ส่วนฟาติจะมีความเป็นเพชฌฆาตมากกว่า แต่ฟาติก็อันตรายมากเมื่ออยู่ใกล้กรอบเขตโทษและสามารถเปลี่ยนเกมได้

แฟนบอลบาร์ซ่าส่วนใหญ่เริ่มรู้จักคุณจากเกมที่อาแจ็กซ์พบกับเรอัล มาดริด ในศึกแชมเปียนส์ลีก หลังจากนั้น คุณต้องปรับเปลี่ยนอะไรมากที่สุดเพื่อให้เข้ากับระบบของบาร์ซ่า

ผมคิดว่ามันเป็นวิวัฒนาการตามธรรมชาติในฐานะนักฟุตบอลคนหนึ่งนะ แต่ในแง่ของวิธีคิดหรือการใช้ชีวิตกับฟุตบอลไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก สิ่งที่เปลี่ยนไปคือประสบการณ์ เรื่องราวที่ผมได้พบเจอ และเพื่อร่วมทีมที่ได้เล่นด้วยกัน แต่ความเข้าใจในฟุตบอลของผมยังคงเหมือนเดิม

ตอนที่คุณย้ายมา มีกระแสพูดกันว่าเฟรนกีจะปรับตัวได้อย่างรวดเร็วเพราะบาร์ซ่าเล่นสไตล์เดียวกับอาแจ็กซ์ แต่บาร์ซ่าในตอนนั้นเน้นเรื่องการรักษาตำแหน่ง (Positional Play) ส่วนอาแจ็กซ์ในตอนนั้นเน้นการเคลื่อนที่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าคุณเห็นด้วยไหมว่านั่นคือความต่างที่สิ้นเชิง

ใช่ครับ ผมคิดว่าผู้คนสับสนและเข้าใจผิดว่าทั้งสองทีมเล่นฟุตบอลแบบเดียวกัน ซึ่งในจุดนั้นพวกเขาคิดผิด จริงอยู่ขอบข่ายที่ทั้งสองทีมต้องการครองบอล ควบคุมเกม เปิดเกมรุก และทำประตู แต่อดทนในรายละเอียดมีความแตกต่างกันมาก ที่อาแจ็กซ์ ผมต้องเคลื่อนที่เยอะมากเพื่อไปรับบอล พาบอลขึ้นหน้า แล้วขยับหาพื้นที่ต่อ มันเป็นฟุตบอลที่มีความยืดหยุ่นสูงและไม่ได้ล็อกตำแหน่งตายตัว ส่วนบาร์ซ่าที่ผมย้ายมาจะเน้นการรักษาตำแหน่งมากกว่า และตำแหน่งต้องชัดเจนมาก ผมคิดว่านั่นคือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุด

ตอนนี้กับบาร์ซ่า ดูเหมือนคุณจะเล่นได้อย่างผ่อนคลายมาก เพราะแดนกลางไม่ได้ถูกล็อกตำแหน่งจนเกินไป แต่เป็นระบบดับเบิ้ลโวลันเต (มิดฟิลด์คู่กลาง) ที่ยืดหยุ่น ฮันซี ฟลิค เข้าใจสไตล์ฟุตบอลของคุณมากกว่า ชาบี ไหม

ไม่ครับ ผมคิดว่าชาบีเองก็เข้าใจผมเป็นอย่างดี จริงอยู่ที่ตอนเขามาถึงในช่วงครึ่งปีแรก เขามีสิ่งที่ต้องการในแบบหนึ่ง แต่ผมมองเห็นอีกแบบหนึ่ง เรามีความเห็นที่ต่างกันในเรื่องของการเคลื่อนที่และการใช้พื้นที่ แต่นั่นเป็นแค่ช่วงครึ่งปีแรกตอนที่เขาเข้ามาในเดือนพฤศจิกายน ช่วงนั้นมันค่อนข้างยากลำบากหน่อย แต่ในปีต่อมาเมื่อเราคว้าแชมป์ลาลีกา เราได้ปรับเปลี่ยนบางสิ่ง แม้ว่าตอนแรกสโมสรอยากจะขายผมและมีเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้น แต่พอตลาดซื้อขายปิดลง ผมก็เริ่มได้โอกาสลงเล่นมากขึ้น และเราก็เริ่มปรับมาเล่นระบบมิดฟิลด์คู่กลางมากขึ้น ทำให้ผมสามารถเคลื่อนที่ได้มากขึ้น บางครั้งเราก็ปรับมายืนสามตัวในแดนหลังตอนขึ้นเกม ซึ่งทำให้ผมมีอิสระมากขึ้น ในจุดนั้นผมคิดว่าชาบีเข้าใจผมดีมาก อันที่จริงช่วงเริ่มต้นฤดูกาลหลังจากคว้าแชมป์ลาลีกา ผมเริ่มต้นได้ดีมากและคิดว่านั่นคือฟอร์มที่ดีที่สุดของผมเลย แต่ดันมาเจ็บข้อเท้าเสียก่อน ซึ่งมันทำให้ผมสะดุดไปจริงๆ

คุณจำได้ไหมว่าเคยมีบทสนทนาที่ตึงเครียดหรือมีความขัดแย้งกับชาบีบ้างไหม

ไม่มีครับ ผมไม่เคยมีปัญหากระทบกระทั่งกับชาบีเลย ส่วนใหญ่จะเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องการเคลื่อนที่และตำแหน่งในสนามมากกว่า ผมคิดว่าในช่วงครึ่งปีแรกเขาอยากได้มิดฟิลด์ตัวรับ (เบอร์ 6) ที่ยืนตำแหน่งตายตัว และมีกองกลางตัวรุก (อินไซด์ฟอร์เวิร์ด) อีกสองคน จากนั้นเราจึงปรับระบบเล็กน้อย โดยให้ กาบี ขยับไปเล่นริมเส้นแล้วหุบเข้าในมาเป็นกองกลางตัวที่สี่ ส่วนผมก็ลงมายืนใกล้ชิดกับ บุสเก็ตส์ มากขึ้น ซึ่งนั่นมันตอบโจทย์และดีสำหรับผมมากกว่าครับ